Koudemiddelen en het milieu

De ontwikkeling van de koeltechniek is begonnen met natuurlijke koudemiddelen zoals ammoniak (NH3) en koolzuur (CO2). Voor compressiekoelmachines zijn in de jaren dertig synthetische koudemiddelen ontwikkeld. Deze koudemiddelen zijn verbindingen van chloor, fluor en koolstof (CFK’s) of hydrochlorofluorkoolwaterstoffen (HCFK’s). Elk koudemiddel heeft een eigen nummer gekregen, dat vooraf wordt gegaan door de letter R van refrigerant. CFK’s die in het verleden veel werden toegepast zijn R11 en R12, een heel veel toegepaste HCFK is R22.

Vanwege de sterke aantasting van de ozonlaag zijn met het Montreal Protocol in 1987 wereldwijde afspraken gemaakt om CFK’s en HCFK’s te vervangen door chloorvrije koudemiddelen. In de Europese Unie worden nu compressorkoelmachines met HFK’s geleverd zoals R134a of mengsels van verschillende HFK’s zoals R407c. Deze koudemiddelen tasten de ozonlaag niet aan. Maar lekkage van deze koudemiddelen is nog steeds nadelig voor het milieu. Het broeikaseffect van deze koudemiddelen is per kilogram duizenden malen sterker dan het belangrijke broeikasgas CO2, dat vrijkomt bij verbranding van fossiele brandstoffen. Lekkage van 1 kg van het veel toegepaste koudemiddel R407c bijvoorbeeld komt qua broeikaseffect overeen met de emissie van CO2 bij de verbranding van ca. 900 m3 aardgas.

Het is duidelijk, dat het vrijkomen van deze koudemiddelen zoveel mogelijk voorkomen moet worden. Op termijn zullen ook de HFK koudemiddelen niet meer worden toegestaan. Daarom grijpt men terug naar natuurlijke koudemiddelen zoals ammoniak (R717), koolzuur (R744), butaan, propaan en ook water. In de absorptiekoelmachines is men de natuurlijke koudemiddelen ammoniak en water overigens altijd trouw gebleven. Water en koolzuur zijn als koudemiddel erg aantrekkelijk vanwege de lage prijs en het ontbreken van brandgevaar, maar hebben wel een aantal andere vervelende eigenschappen. Met water als koudemiddel moet de koelmachine onder vacuüm werken. Met koolzuur krijgt men juist te maken met extreem hoge drukken. Voor brandbare en/of giftige koudemiddelen streeft men naar minimalisering van de inhoud van het systeem. Overigens is ammoniak in de koeltechniek wegens haar gunstige eigenschappen als koudemiddel steeds gebleven, maar krijgt het nu ook meer toerpassingen in de klimaattechniek.

Extra informatie:

'Koeltechniek gaat terug naar de natuur', ing. K. de Jong, Utilities november 2003 blz. 14-17

Algemeen Besparing Absorptie Adsorptie Compressor Koeltorens Koudemiddelen Contact	Koudemiddelen en het milieu De ontwikkeling van de koeltechniek is begonnen met natuurlijke koudemiddelen zoals ammoniak (NH3) en koolzuur (CO2). Voor compressiekoelmachines zijn in de jaren dertig synthetische koudemiddelen ontwikkeld. Deze koudemiddelen zijn verbindingen van chloor, fluor en koolstof (CFK’s) of hydrochlorofluorkoolwaterstoffen (HCFK’s). Elk koudemiddel heeft een eigen nummer gekregen, dat vooraf wordt gegaan door de letter R van refrigerant. CFK’s die in het verleden veel werden toegepast zijn R11 en R12, een heel veel toegepaste HCFK is R22. Vanwege de sterke aantasting van de ozonlaag zijn met het Montreal Protocol in 1987 wereldwijde afspraken gemaakt om CFK’s en HCFK’s te vervangen door chloorvrije koudemiddelen. In de Europese Unie worden nu compressorkoelmachines met HFK’s geleverd zoals R134a of mengsels van verschillende HFK’s zoals R407c. Deze koudemiddelen tasten de ozonlaag niet aan. Maar lekkage van deze koudemiddelen is nog steeds nadelig voor het milieu. Het broeikaseffect van deze koudemiddelen is per kilogram duizenden malen sterker dan het belangrijke broeikasgas CO2, dat vrijkomt bij verbranding van fossiele brandstoffen. Lekkage van 1 kg van het veel toegepaste koudemiddel R407c bijvoorbeeld komt qua broeikaseffect overeen met de emissie van CO2 bij de verbranding van ca. 900 m3 aardgas. Het is duidelijk, dat het vrijkomen van deze koudemiddelen zoveel mogelijk voorkomen moet worden. Op termijn zullen ook de HFK koudemiddelen niet meer worden toegestaan. Daarom grijpt men terug naar natuurlijke koudemiddelen zoals ammoniak (R717), koolzuur (R744), butaan, propaan en ook water. In de absorptiekoelmachines is men de natuurlijke koudemiddelen ammoniak en water overigens altijd trouw gebleven. Water en koolzuur zijn als koudemiddel erg aantrekkelijk vanwege de lage prijs en het ontbreken van brandgevaar, maar hebben wel een aantal andere vervelende eigenschappen. Met water als koudemiddel moet de koelmachine onder vacuüm werken. Met koolzuur krijgt men juist te maken met extreem hoge drukken. Voor brandbare en/of giftige koudemiddelen streeft men naar minimalisering van de inhoud van het systeem. Overigens is ammoniak in de koeltechniek wegens haar gunstige eigenschappen als koudemiddel steeds gebleven, maar krijgt het nu ook meer toerpassingen in de klimaattechniek. Extra informatie: 'Koeltechniek gaat terug naar de natuur', ing. K. de Jong, Utilities november 2003 blz. 14-17	Nieuwsbrief Nieuws Inschrijven Over ons
	Energieprojecten.com (c) 2003 Aan de teksten op deze website kunnen geen rechten worden verleend. De gegevens op deze website mogen niet zonder de toestemming van Energieprojecten.com voor commerciële doeleinden worden vermenigvuldigd.